Yaz dostum...

Yaz dostummm güzel sevmeyene adam denir mi ?

Ne zaman yazmaya kalksam içimdeki Sylvia,Tezer ya da Nilgün konuşacak diye bir hışımla bırakıyorum elimden kalemi.

Çünkü biliyorum belki başka bir zamanda, belki de bir rüyada el verdiler dimağıma.

Hislerimin, düşüncelerimin bütünleştiği bu nadide yazarlardan tamamen kopmam imkansız.Elimden geldiğince ket vuruyorum dilime, düşüncelerime ki sussunlar...

Bu yaptığım ne kadar doğru gerçekten bilmiyorum.

Durmadam kahve falları bakıyorum kendime oysa Türk kahvesini içmesini sevmem bile.

Hayat zaman içinde değiştiriyor insanı işte.Kah öyle kah böyle.
 

Kasımpatı aşkı başkadır...

Merhaba;

Konuşmayalı, dertleşmeyeli ne çok oldu değil mi ? Belki de artık kış geldiğine göre daha çok yazmalı daha çok şey paylaşmalı.İntihar planları yerini yaşama stratejilerine bırakmalı.

Bugünlerde işte ben böyle bir hal içindeyim.Aslında derin keder içindeyim :)

İş bulamadım, sevgili desen o da yoook.

Ama bende hayal çoook :)


Bi şarkı da gelsin mi en güzelinden...

öylesine

Gidiyorum hep de bildiğim yerlere. Başka nereye gidilir bilmiyorum ki ben.

vardığımda içimdeki benle karşılaşıyorum yine.İyi de biz zaten hiç ayrılmıyoruz ki birbirimizden.

hayatı yaşamamak üzerine oluşmuş olan inadım devam ediyor. Plan yok,gelecek yok.

sadece şimdi.

Onu da nasıl geçirdiğimin zerre önemi yok.Yalnız olayım yeter.

Kafamdan bazı zamanlar milyonlarca şey geçiyor.

Hiçbirini yapmadan yalpalıyorum.

Sonum nerede biter bilmiyorum...

içim, içimden çıkarken...

O, en uç noktaya geliyorsun aslında biliyor musun ? Bıçağı eline alıyorsun boğazına dayıyorsun ucunu, sonra iç ses sesleniyor "onu yaşamadan mı gideceksin?"

Kimi Allah'ın cezası demek bile gelmiyor içinden...

Herkes kendi messihinı beklermiş.Kimi için peygamber, kimi için erkek, kimi için kadın, kimi için bir bebek.

Ben ise artık kabul ediyorum onu beklediğimi.

Masallara inanıyor, filmler ile kandırıyorum kendimi.Bekliyorum...Göz rengini bile tahmin edemediğim sevdiğimi.

Bir erkeğin aşkımı gözlerimi açacak yeni doğmuş bir bebeğin ki gibi dünyaya.Tanrı'ya duyduklarım başaramadığında.Bilmiyorum.Gerçekten bilmiyorum...

Her döndüğüm köşe başında ona rastlamayı beklerken gelir mi sanıyorsun hayatıma...Bunca insan, bunca insanı beklerken hatta.

Keşke kadın-erkek olgusu olmasaydı.Aslında "ihtiyaç" olmasaydı kadın-erkek olgusundan başka.

Aşka duyulan ihtiyaç.Sonuçta hem cinslerde birbirinden hoşlanabiliyor, günden güne güncellenen dünyada.

İyi değilim.Geçen yılları düşündükçe birbirilerine olan benzerliklerini hayal ettikçe daha bir çıldırasım geliyor.

Kendimi fazlasıyla, fazla hissediyorum.Yok olsam, hatta hiç olmasam herşey daha güzel olacak gibi.

Henüz intihar etmedim ama çok yakın sanki.

Ben gitmeye bu kez gerçekten niyetlendim.

Tek korkum başarısızlık.

Bir haftalığına evden uzaklaşacağım, yalnız başıma kalabileceğim bir yere gideceğim.

Bu zaman zarfında gerçekten ne olur bilmiyorum.Bende o göt yok biliyorum ama.Bir an geliyor ben, ben olmaktan çıkıyorum.İşte öyle bir anda kendime zarar verebilmem olası.

İyileşemiyorum.Ruhumu iyileştiremiyorum.Bunlar yetmezmiş gibi kardeşim evlenme derdine düşmüş durumda.

Ailem benle bu konuda konuşmuyor bile.

Kendi aralarında planlar yapıyorlar.Ben bunları sonradan öğreniyorum.

Diyorum sana gidersem yemin ederim herkes için çok daha iyi bir hayat olacak.

Her gün ölümümü düşünmektense bir kere öleyim artık diyorum bir kere.

Klasik ergen günlüğü gibi yazmaya başladım biliyorum.

Önceden ilgi çekmek için yaptığımı sandığım herşey şimdi götümde patlıyor.

Ben gerçekten dengesiz sorunlu biriyim.

Bir yaptığım diğerini tutmuyor.

İnsanlar beni umursamıyor, en yakınlarım bile....

O kadar sevgisizim ki saatlerdir oyuncak bebeğime sarılarak ağlıyorum.

Ben kendime bu kadar acı çektirecek naptım hayata ?

Say something, I'm giving up on you...

Duyulmayan çığlık dolu cümlelerin sahibesinden sana bir kez daha merhaba günlük;

Kendimi hiç ama hiç sevmiyorum.İnsanların arkasından konuşuyor, yüzlerine de haklarında aklımdan geçen ilk kelimeleri söylüyorum, kırılıp kırılmıyacaklarını hiç düşünmeden...

Neden arkadaş edinenmediğimi sen anla.İstemiyorum işte kimseyi...Zaten kimseninde istediği falan yok beni.

Yoruldum beklemekten ölümümü...Biliyorum sıkıldın sende en az benim kadar bu kelimeyi duymaktan...

Olmak istediğim insana dönüşmedikçe daha çok hırçınlaşıyor içime kapanıyorum.Olmamam için hiç bir engel yokken.Sadece hayallerimdeki mutluluklarla yetiniyor dünya üzerine gözümü bile değdirmiyorum.

İnsanları sevmedikçe aslında gerçekte onların beni sevmediğini anlıyorum.Daha önce sana bahsettim mi bilmiyorum karşı komşumuzun oğlunun depresyon hastası olduğundan, yaşadığı ataklardan falan...

O bile hayata geri tutundu biliyor musun ? Yaptığı onca şeyden sonra (tüm mahalleyi dahil ettiği sinir krizleri) hayata bir kez daha merhaba diyebildi.Onun için seviniyorum gerçekten.Depresyon böyle bişey işte en dibi görmeden çıkamıyorsun aydınlıklara.Belli ki benim ki depresyon falan değil.

Bu bir oluş.Bu bir karakter özelliği.Sıçtığımın dünyasında bir ben normal olamadım.Yazısız normlara uyamadım.

Eğer yazdığım son yazı bu olursa diye geçiyor aklımdan da pek bir boktan oldu son sözcüklerim.Özür yok,sevgi sözcükleri yok, pişmanlık yok.

Benden bişey kalmadı ki içimde giderken birşeyler söyleyebileyim.

En güzel şekilde yıkanmalı.Beyaz elbisemi dolaptan çıkarmalı.Evde kimsenin olmadığı çarşamba gününü hedef alınmalıyım.

Bilir misin ben çarşambaları sevmem aslında.

Çarşamba günü doğmuşum belki birazda ondan.Halbuki insan doğduğu günü sevmeli dimi ya...

Bana son sözlerini söyle dünya.Son bir rüya göster.Ceplerime sevap yerine mutluluk doldurup gideyim, gideceksem...

Son kez bişey söyle senden ayrılıyorum "dünya"...

 

Bırak beni dünya

Merhaba;

Biliyorum yazmayalı, içimdeki kara kaplı defteri açmayalı çok oldu.Bir yaş daha eskidim bir yaş daha aldım bu zamanda.Bir ay bir yıl kadar uzun geldi sanki bana.Bu süreçte yine yanıp sönme durumum vuku buldu.Bir anda parlayıp, yeniden karanlıklara dalmak tam benim işim gibi görünüyor, tanıdığım tüm canlılara artık.

Nedensiz bir hüzün halindeyim.Günlerdir ağlıyorum Tanrı'ya canımı alması için yalvarıyorum.Bir kaç saat önce de babanemin kalbini kırdım haklı bile olsam yapmamalıydım biliyorum.Şimdi Allah korusun ölüp gitse sittin sene vicdan azabından kurtulamam.Ne kadar berbat bir insanım.Allah belamı versin benim.

Nefret ediyorum kendimden de, herşeyden de...

Ben bu hayata,yaşananlara,yaşancak olanlara ayak uydurumadım.Uyduramıyorum, uyduramıyacağım da...

Çok mu zor çekip gitmek...

İntihar etmeye karar vermek.İnan ki yapasım var.İnan ki o bıçağı alıp karnımı delik deşik edesim var.Sana ne desem anlamsız bu konuda biliyorum.O yüzden ağzımı açmaya dahi utanıyorum.Başarısız bir kulum en nihayetinde.

Neden benimde diğer insanlar gibi basit isteklerim yok.Neden ben normal olmayı başaramıyorum.Neden içimden geldiği gibi davranıyor, dürüstlükte altın madalya almayı başkalarına bırakamıyorum.

İnan bana uğraşıyorum insan içine karışmaya, yeniden onlarla bir arada olmaya.Ama olmuyor işte yapamıyorum.Halamın dükkanda takıldım bir süre malum.Sırf annem babam evden çıkıyorum deyip mutlu olsunlar diye.Sonra tam bir zaman kaybı olduğuna karar verip vazgeçtim tırmalamaktan.Eski arkadaşlarımla bir araya geldim sonra.Çoluk çocuğa karıştıklarından anlattıkları muhabbetleri dinlemekten ıyyy geldi.Birde bana evlen baskısı yapmalarından.Yakın zamanda biriyle birlikte olmazsam ailemde dahil tüm insanlar lezbiyen olduğumu düşünmeye başlayacaklar.

Bitsin artık istiyorum.Level 2 ye geçmek istiyorum.Bu devir için fazla geri kafalıyım.Ben bu ülkenin,bu zamanın insanı değilim.

Bırak beni dünya...

geçip gidenlerden...

Yazmak istedim ama bir türlü yazamadım sana.Elim gitse, dilim gitmedi.Haliyle bu süre zarfında aklımdan milyonlarca düşünce yıldızlar gibi kayıp gitti.(aslında yıldızlar kaymazdı dimi)

Kendimi son 1 haftadır şımarmış hissediyorum.Dikkatini çekerim şımartılmamış :) Şaka bir yana sözde bu yıl doğum günü filan kutlamayacaktım.7 gün 7 gece kutlarcasına bokunu çıkardım.

27 bana neler getirecek ve benden neler götürecek bakalım.Aslında sadece beni götürse yeter...
Yine başladım biliyorum.Oyundan çıkmama karşı çıkan bir grup salağın yüzü gülüyor şimdi ardımdan...

 Yeniden yarışa katılmam nasılda hoşlarına gidiyor anlatamam.

Peki ben istiyor muyum yeniden aralarına katılmaya.Ne oldu birden bana.Yeniden takımın en aranılan gözde oyuncusu oldum.İçimdeki depresyon kızı topladı bavulu gitti.Bir nevi ayinle içimden şeytan çıkartıldı sanki.

Ama biliyorum bu illet Aids gibi.Bünyemin en zayıf anında, yeniden o sevimsiz yüzünü gösterecek, "işte ben geldim" diyecek.

İçimde bir yerlerde yapılar çöktüüü, kalıntılar temizlenmese de toprağın içinde gömüldü kaldı.Tıpkı yıllar sonra ortaya çıkan tarihi şehirler gibi.Biri gerçek "beni" kazıp çıkartabilir mi ?

Tüm güzelliğini toprağa kurban eden birini elinden tutmaya değer mi ?

Normal biriymiş gibi davranmak gerçekten zor.İki gün evvel balkonda oturmuş kırklı yaşlarında akıl hastası bir adam gördüm.Bana göre kulağa anlamsız gelen, ama ona göre içinde kimbilir neler barındıran kelimeler sarf ediyordu ardı sıra.

Durdum ve düşündüm onun suçu ne ? onun diğerlerinden farkı ne ? 

Belki de sadece 2 hücre atıldı dünyaya ve insan kendi yarattı herşeyi usunda.


Anneler günü değil mi ? Ben anne olmak istemiyorum ve hala inadına anlam veremediğimiz bunca acının varolduğu dünyaya gelmeyi istemediğini bildiğimiz halde millete işte ben üreyebiliyorum pozları vermek adına çocuk yapanlara deli oluyorum...

Yapmayın yazık günah aynı zamanda cinayet.Sırf anne olmak için değer mi bir cana kıymaya...