O, en uç noktaya geliyorsun aslında biliyor musun ? Bıçağı eline alıyorsun boğazına dayıyorsun ucunu, sonra iç ses sesleniyor "onu yaşamadan mı gideceksin?"
Kimi Allah'ın cezası demek bile gelmiyor içinden...
Herkes kendi messihinı beklermiş.Kimi için peygamber, kimi için erkek, kimi için kadın, kimi için bir bebek.
Ben ise artık kabul ediyorum onu beklediğimi.
Masallara inanıyor, filmler ile kandırıyorum kendimi.Bekliyorum...Göz rengini bile tahmin edemediğim sevdiğimi.
Bir erkeğin aşkımı gözlerimi açacak yeni doğmuş bir bebeğin ki gibi dünyaya.Tanrı'ya duyduklarım başaramadığında.Bilmiyorum.Gerçekten bilmiyorum...
Her döndüğüm köşe başında ona rastlamayı beklerken gelir mi sanıyorsun hayatıma...Bunca insan, bunca insanı beklerken hatta.
Keşke kadın-erkek olgusu olmasaydı.Aslında "ihtiyaç" olmasaydı kadın-erkek olgusundan başka.
Aşka duyulan ihtiyaç.Sonuçta hem cinslerde birbirinden hoşlanabiliyor, günden güne güncellenen dünyada.
İyi değilim.Geçen yılları düşündükçe birbirilerine olan benzerliklerini hayal ettikçe daha bir çıldırasım geliyor.
Kendimi fazlasıyla, fazla hissediyorum.Yok olsam, hatta hiç olmasam herşey daha güzel olacak gibi.
Henüz intihar etmedim ama çok yakın sanki.
Ben gitmeye bu kez gerçekten niyetlendim.
Tek korkum başarısızlık.
Bir haftalığına evden uzaklaşacağım, yalnız başıma kalabileceğim bir yere gideceğim.
Bu zaman zarfında gerçekten ne olur bilmiyorum.Bende o göt yok biliyorum ama.Bir an geliyor ben, ben olmaktan çıkıyorum.İşte öyle bir anda kendime zarar verebilmem olası.
İyileşemiyorum.Ruhumu iyileştiremiyorum.Bunlar yetmezmiş gibi kardeşim evlenme derdine düşmüş durumda.
Ailem benle bu konuda konuşmuyor bile.
Kendi aralarında planlar yapıyorlar.Ben bunları sonradan öğreniyorum.
Diyorum sana gidersem yemin ederim herkes için çok daha iyi bir hayat olacak.
Her gün ölümümü düşünmektense bir kere öleyim artık diyorum bir kere.
Klasik ergen günlüğü gibi yazmaya başladım biliyorum.
Önceden ilgi çekmek için yaptığımı sandığım herşey şimdi götümde patlıyor.
Ben gerçekten dengesiz sorunlu biriyim.
Bir yaptığım diğerini tutmuyor.
İnsanlar beni umursamıyor, en yakınlarım bile....
O kadar sevgisizim ki saatlerdir oyuncak bebeğime sarılarak ağlıyorum.
Ben kendime bu kadar acı çektirecek naptım hayata ?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder